A… wszystko zaczęło się od listu berlińskiego adwokata, który w imieniu polskich organizacji w Niemczech złożył na ręce kanclerz Angeli Merkel list z apelem o formalne anulowanie prawnie obowiązującego rozporządzenia niemieckiej Rady Ministrów z 27 lutego 1940 r. na rzecz Obrony III Rzeszy, które nakazywało rozwiązanie wszelkich organizacji polskiej mniejszości narodowej w Rzeszy oraz konfiskatę ich mienia.

Ciekawe, że ów adwokat rzekomo legitymujący się, jako reprezentant Polonii do tej pory niezbyt chętnie z nią identyfikował się. Wspomniany list wywołał medialny szum do tego stopnia, że o Polakach w Niemczech zaczęto mówić na najwyższych rządowych szczeblach.

Wielostronne rozmowy zapoczątkowane zostały w Berlinie w dniu 11 lutego br. w Deuschlandhaus z udziałem niemieckiego vice ministra MSW Christoph Bergner, ze strony polskiej obecny był wice minister spraw wewnętrznych Tomasz Siemioniak.

Malinowska nie ma lekko. Powiedziałbym nawet, że ma siedem światów z domkiem letniskowym położonym nad morzem. Z roku na rok przybywa  jej grono znajomych, a każdy  przejawia ochotę złapania oddechu nad morzem: „A może byśmy tak (...) wpadli na dzień...” - i prawie jak w piosence. Któregoś razu pozbierała tych ‘ochotników’ do kupy i zabrała do osławionej perły Bałtyku, gdzie gwiazdy kina polskiego odciskają łapki i podpisują się w Alei Gwiazd.
I ja przyjęłam owo zaproszenie, choć wielbicielką morza, ze względów nawet zdrowotnych, nie jestem. Nie wspominam o monotonii spacerów po plaży tam i z powrotem.
Cóż... - de gustibus.
Siedząc w sympatycznym towarzystwie na tarasie w wygodnych leżakach, rozmawialiśmy o tym i owym. Wtedy Paweł, szef techniczny jednej z klinik berlińskich, zapytał: Czy możecie poszukać w Polsce szpitala z oddziałem dziecięcym, który specjalizuje się w chorobach dróg oddechowych, który potrzebuje sprzęt medyczny do diagnostyki? Owa aparatura, zaledwie jednoroczna, w związku z reorganizacją kliniki, musiała być usunięta a prócz niej jeszcze meble, kuchnia - jednym słowem cały oddział wartości ok. jednego miliona euro. - Ja znam taki jeden biedny szpital – przypomniała sobie Malinowska i zapewniła, że zaraz po przyjedzie do Berlina zadzwoni do jego dyrektora.
- Ja też znam! Ja też mam taki szpital w moi mieście... - przekrzykiwano się wzajemnie.
I ja zgłosiłam pomoc w poszukiwaniu odbiorcy.