Zaprosiliśmy przyjaciół z Polski na Sylwestra. Przyjaciel zapytał: „Dlaczego jedziemy sto kilometrów z Düsseldorfu do Akwizgranu, aby tam spędzić Sylwestra? I właściwie dlaczego świętujemy Sylwestra?” Nie odpowiedziałem, gdyż właśnie ktoś zajechał mi drogę na środkowym pasie i zmusił do hamowania. Siedzące na tylnym siedzeniu żona przyjaciela i moja żona zatopione były w rozmowie.

Przyjaciel kontynuował: „Nie idzie tu przecież o jakiegoś konkretnego Sylwestra, lecz o pożegnanie Starego Roku i przywitanie Nowego. Papież Sylwester I., notabene święty, zmarł 31. grudnia, kiedyś tam w IV wieku n.e., i właśnie w tym dniu obchodzimy jego imieniny. To początek roku zmieniał swoje miejsce w kalendarzu.

Karol Wielki w Akwizgranie przyjmował Boże Narodzenie za początek roku, podczas gdy jego angielski kolega czynił to w Wielkanoc. Bałagan był niezły aż do czasu, kiedy brat znanego nam skądinąd Henryka Walezego, król Karol IX, wydał edykt ustalający początek roku na 1. stycznia. O hucznych zabawach nie wspomniał ani słowem, ten zwyczaj powstał dopiero na przełomie XIX i XX wieku. Hamuj! ” Zdążyłem. Dojechaliśmy.

Co zaś się dzieje w Akwizgranie? Tutaj kwiecień i maj będą jednoznacznie polskie. W połowie kwietnia zaczynają się imprezy związane z Nagrodą Karola Wielkiego, prezentujące polską kulturę i naukę. Nagrodę tę otrzyma tym razem 13. maja premier Donald Tusk. 1. maja w ratuszu wręczona zostanie główna nagroda Polonii w Niemczech „Polonicus” nikomu innemu jak właśnie prof. Bartoszewskiemu, a 2. maja bawimy się na kolejnym festynie na styku trzech granic „Dreiländereck”. Nieobecność nie będzie usprawiedliwiona, lecz najwyżej współczucia godna.

Klub Polregio jako współorganizator zaprasza czytelników i
sympatyków polregio na wszystkie imprezy. Pogoda dopisze na pewno.

Renata A. Thiele

A… wszystko zaczęło się od listu berlińskiego adwokata, który w imieniu polskich organizacji w Niemczech złożył na ręce kanclerz Angeli Merkel list z apelem o formalne anulowanie prawnie obowiązującego rozporządzenia niemieckiej Rady Ministrów z 27 lutego 1940 r. na rzecz Obrony III Rzeszy, które nakazywało rozwiązanie wszelkich organizacji polskiej mniejszości narodowej w Rzeszy oraz konfiskatę ich mienia.

Malinowska nie ma lekko. Powiedziałbym nawet, że ma siedem światów z domkiem letniskowym położonym nad morzem. Z roku na rok przybywa  jej grono znajomych, a każdy  przejawia ochotę złapania oddechu nad morzem: „A może byśmy tak (...) wpadli na dzień...” - i prawie jak w piosence. Któregoś razu pozbierała tych ‘ochotników’ do kupy i zabrała do osławionej perły Bałtyku, gdzie gwiazdy kina polskiego odciskają łapki i podpisują się w Alei Gwiazd.
I ja przyjęłam owo zaproszenie, choć wielbicielką morza, ze względów nawet zdrowotnych, nie jestem. Nie wspominam o monotonii spacerów po plaży tam i z powrotem.
Cóż... - de gustibus.
Siedząc w sympatycznym towarzystwie na tarasie w wygodnych leżakach, rozmawialiśmy o tym i owym. Wtedy Paweł, szef techniczny jednej z klinik berlińskich, zapytał: Czy możecie poszukać w Polsce szpitala z oddziałem dziecięcym, który specjalizuje się w chorobach dróg oddechowych, który potrzebuje sprzęt medyczny do diagnostyki? Owa aparatura, zaledwie jednoroczna, w związku z reorganizacją kliniki, musiała być usunięta a prócz niej jeszcze meble, kuchnia - jednym słowem cały oddział wartości ok. jednego miliona euro. - Ja znam taki jeden biedny szpital – przypomniała sobie Malinowska i zapewniła, że zaraz po przyjedzie do Berlina zadzwoni do jego dyrektora.
- Ja też znam! Ja też mam taki szpital w moi mieście... - przekrzykiwano się wzajemnie.
I ja zgłosiłam pomoc w poszukiwaniu odbiorcy.